شعري از برادر عبدالواحد رحمت الله عليه
بخل و حسد
| بَر زَبان آرَم أَوَل نام خُدا | بَعد بَر نام رَسُولَش مُصطَفا | |
| چَند کَلام دارَم سُخَن تُو گُوش کُن | شَربَتی اَز دَست ساقی نُوش کُن | |
| اَز بَخیلی وُحَسادت دُور شُو | چُون خُوَر (۱) أَندَر سَماء (۲) پُر نُور شُو | |
| تُو مَکُن بَر کاخ نِشینان را نِگاه | شِیب دَستان بین بُکُن حَمدِ اِله | |
| میکُنَد سَنگین بار تُو حَسَد | نِعمَتَت فاسِد کُنَد أَندَر جَسَد | |
| هَم کُنَد فاسِد وُهَم گَردَد حَرام (۳) | این بُوَد سُود حَسَد أی بانِظام | |
| بُخل وبُغض أَصلاً نَدارد هیچ ثَمَر | دُورَت أَندازَد زخَلاق بَشَر | |
| گَر سَخی (۴) باشی ویا أَهل کَرَم | پیش حَق دایم تُو باشی مَحتَرَم | |
| اَز کَرَم قَلب تُو را رُوشَن شَوَد | مَنزل دنیا و دین گلشن شَوَد | |
| تُو بُکُن گُستَردَه خانی اَز کَرَم | حاتم ثانی (۵) تُو باشی لاجَرَم | |
| تُو مَنِه دِل أَندَر این دارَ اْلفَنْاء | رُوز شَب بفرست دُروُد بَر مُصطَفْا | |
| لَحظَه أی صَدبار دُرُود بادا مُدام | باد بَرآن سَید والا مَقام | |
| مَا گنهکاریم بَدرگاه أت بَسی | غَیر حَق دیگَر نَداریم هیج کَسی | |
| قَد تِعداد هَزار بار سِمسِمی | باد دُرُود بَر آن رَسُول هاشِمی | |
| تُو زفَضل خُود وبَرکات رَسُول | اِلتِماس «اِبنِ اَحمَد»(۶) کُن قَبُول | |
| «اِبنِ اَحمَد» چَند کَلامی مُختَصَر | گُفت نَمی دانَد مُفید أَست یا ضَرَر |